W poprzednim odcinku...
Rios, to doktor Asha.
Gdy pojawiła się tu ta dziewczyna...
Raffi, to ta sama dziewczyna.
Byli androidami.
Dlatego musieli umrzeć.
Widziałam to. Oh mi pokazała.
Jeśli nie będziemy działać szybko i nie zniszczymy androidów...
Piekło rozgorzeje znowu.
- Tu mieszkała Królowa Borg? - Mogę wyjaśniać albo ukraść sześcian.
My to Borg.
Teraz.
Nie!
Raffi powiedziała, że Romulanie nazywają ją Niszczycielką.
A jeśli mają rację?
Nic mi nie jest.
Maddox opuścił Ziemię po zakazie.
Może poleciał na planetę z dwoma czerwonymi księżycami.
I kontynuował pracę nad androidami.
Narek zlokalizował gniazdo androidów.
Mamy zadanie do wykonania.
Kapitanie Rios, proszę zabrać mnie do domu.
Załatwię to.
Niech to się skończy.
Integralność pola chronitonowego na poziomie 90%.
System Ghulion, czwarta planeta.
To ta?
Wyprzedziliśmy ich?
Skanery długiego i krótkiego zasięgu nie pokazują obecności Romulan.
Brak jakichkolwiek statków.
Dobra robota. Szybko nas tu sprowadziłaś.
I nigdy więcej tego nie zrobię.
Co się stało z Deep Space 12?
Jestem aresztowana?
Nastąpiła zmiana planu.
Przelecieliśmy 25 lat świetlnych w 15 minut.
Zauważyłam małe turbulencje.
Czy to...
Nazywamy ją... Coppelius.
¡Puta madre!
Wrócił nasz romulański cień.
Agnes, usiądź.
Zapinam pasy.
Zdezaktywowała nadajnik. Jak nas znalazł, do cholery?
Musiał wywnioskować z naszego kursu i pozycji.
Jego osłona się wyłącza.
Raffi, stan.
Żyje. Ledwo.
Tętno prawie niewykrywalne.
To sztuczka.
A jeśli nie? Pozwolimy mu umrzeć?
To on zaatakował nas. Może winić tylko siebie.
Jest różnica między zabiciem atakującego wroga
a patrzeniem, jak umiera.
Ściągnij go do ambulatorium.
Co się stało?
Odwrócił maskowanie i użył jako projektora.
¡Malparido!
Daj go na ekran.
Zasila dezruptory. Powinniśmy...
Tego się nie spodziewałem.
- Powinien być zepsuty. - Jego broń działa.
Ale nie jest.
Odbieram odczyt statku z powierzchni planety.
Nie, pięciu statków. Jeden leci prosto na nas.
Jaki to statek?
Okej. Coś jak gigantyczny kwiat.
Trzymajcie się.
Co się stało?
- Uderzyli nas kwiatem. - Wyglądał jak orchidea.
Co to ma być?
Wydaje mi się, że nazywamy je orchideami.
- Nie mamy zasilania. - Co z tym zrobimy?
Nic.
Trzymajcie się!
JL?
Dziękuję, że przybyliście...
wszyscy.
Co się stało?
Picard?
Naprawdę chcesz tam wrócić?
Bardziej niż kiedykolwiek.
Mogę już tędy nie przelatywać.
Witaj z powrotem.
Jak się czujesz?
Zdezorientowany.
Chris ręcznie otworzył rolety.
Nie wiedziałam, że są tu rolety. Ani okna.
Statek jest cały, ale nie mamy zasilania.
Nic nie działa.
Nie wiedziałam, jak cię zbadać.
A wtedy znalazłam to.
Oldskulowy medyczny trikorder.
Straciłeś przytomność.
Myślałam, że to uraz głowy,
ale nie mogłam znaleźć żadnych śladów.
Coś jest nie tak?
Nie wiem.
To pewnie trikorder jest już stary.
Albo?
Podejrzewam, że trikorder działa.
Hej, JL. Wszystko okej?
Mogę prosić o uwagę?
Dziękuję.
Oddam Soji jej ludziom
i powiemy im,
że siły Romulan są w drodze, by ich eksterminować.
Jeszcze jedno.
Mam nieprawidłowość w mózgu. Wiem o niej od lat.
Nigdy nie dawała żadnych objawów, więc o tym nie myślałem.
Ale zanim opuściliśmy Ziemię,
dowiedziałem się, że mój stan jest poważny.
Rokowania są złe
i nie ma skutecznego leczenia.
Nie będziemy o tym rozmawiać.
Każdy, kto będzie mnie traktował jak umierającego,
ryzykuje tym, że mnie wkurzy.
Jasne?
Dobrze. Stan i sytuacja, Riosie.
Statek przetrwał atak i lądowanie w stanie nienaruszonym
ale orchidea wyłączyła nam systemy, w tym zasilanie.
Raffi.
To planeta klasy M.
Mniejsza i gęściejsza od Ziemi.
Zanim kwiatek pozbawił nas systemów,
czujniki pokazały małą osadę.
Stacja Coppelius. Jesteśmy pięć, sześć kilometrów od niej.
Opowiedz nam o niej.
Chyba się tam urodziłam.
Wydaje mi się, że nie mieszkałam tam długo,
nim Maddox zabrał mnie i Dahj.
Wydaje ci się?
Wspomnienia mi się mieszają.
To jak oglądanie hologramu, który wiem, że widziałam,
ale nie pamiętam.
Nienawidzą nas?
Nie sądzę.
To, co mówiłeś o Dacie, że miał otwarty umysł,
nie był stronniczy ani uprzedzony...
Rozbili mi statek, nie pytając nawet o imię.
Dla mnie to trochę stronnicze.
Raffi, wiemy, kiedy dotrą tu Romulanie?
Mieli przewagę, ale nadrobiliśmy mnóstwo czasu.
Zgaduję, że dzień, może dwa. Wkrótce.
Ale nie wiemy, ilu ich będzie.
Sugeruję, byśmy wybrali się na spacer.
Możemy tam trafić na wściekłych reptilian.
Zabójcze grzyby.
Istnieją.
Albo czyjegoś romulańskiego byłego.
Gorąco.
To chyba Artefakt.
Dobrze się stało.
Byli tam nasi przyjaciele.
Wiem, że liczy się czas,
ale jeśli jest szansa, że Elnor i Hugh przeżyli...
Coś tak wielkiego spadło tak szybko?
Marne szanse.
Nadzieja i szanse nie idą w parze.
To prawda.
Do Androidowa idzie się w drugą stronę.
Możemy się rozdzielić.
Hugh jest też moim przyjacielem. I chyba lepiej trzymać się razem.
Gdybyśmy trafili na zabójcze grzyby.
Teraz jest zepsuty.
My przeżyliśmy.
On nie.
Kwiaty nie zapewniły im miękkiego lądowania.
Nie były zaprojektowane, by ściągać coś tak wielkiego jak sześcian.
Locutus.
Picard. Ty żyjesz.
To mnie napełnia radością.
Głowy do góry!
Pomożecie sprzątać czy tylko robicie bałagan?
Nie wierzę.
Przez kilka minut czułam się połączona ze wszystkim.
Wszystko widziałam.
Widziałam La Sirenę w sieci transwarpowej. Widziałam statek, który ją goni.
Otworzyłaś sieć i poleciałaś za nami?
Potrzebowaliście pomocy.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Biedny Hugh.
Tylko okropna brutalność skłoniłaby tak delikatną duszę do użycia przemocy.
- Co robią? - Używają akumulatorów,
żeby włączyć replikatory jedzenia.
Inne systemy działają?
- Czego ci trzeba? - Skanerów długiego zasięgu.
Da się zrobić.
Okej. Tak.
Tak.
O mój Boże.
Ile?
Dwieście osiemnaście statków.
Dwieście osiemnaście.
To nie tak źle.
Zgadza się.
Trzeba się martwić tylko pierwszymi 109.
Mam wrażenie, że ostatnio tylko się żegnamy.
Tak, ale tym razem jest gorzej, bo umierasz.
Idźcie przodem. Dołączę.
Jestem rozdarty. Teraz potrzebujesz ochrony.
Nie, xB potrzebują jej bardziej ode mnie.
Ale ty musisz spróbować włączyć systemy obronne.
Mogę cię więcej nie zobaczyć.
Tak może się stać w przypadku każdych dwóch osób, które się żegnają.
- Picardzie... - El...
Jestem z ciebie bardzo dumny.
Chroń galaktykę, Picardzie.
Teraz to wasze zadanie.
Soji.
Nareszcie.
Tęskniliśmy za tobą.
Arcana.
Nazywasz się Arcana.
Witaj z powrotem.
Jestem w domu.
To są moi przyjaciele.
Kapitan Jean-Luc Picard?
- Kapitan Daty. - Tak.
Czuję się zaskakująco poruszona.
Mogę?
To tylko zmarszczki.
A sugerują dużo więcej.
Ból, wytrzymałość.
Wspaniałe.
Witajcie wszyscy.
Wypełniłaś swoją misję?
Tak.
Twoja mina mówi, że ten sukces zwiastuje złe wieści.
Leci tu flota romulańskich statków, gotowa, by nas zniszczyć.
Orchidee. Ile ich jeszcze macie?
Proszę, powiedz, że 218.
Mieliśmy 15, teraz mamy 10.
Możemy zrobić więcej.
Macie dwa dni.
Przepraszam.
Admirał Jean-Luc Picard, emerytowany.
Zakładam, że moja twarz wygląda znajomo?
Mam wrażenie, że patrzę na Datę.
Na Datę, gdyby zmiękł i się zestarzał.
To niepokojące uczucie. Dla mnie na pewno.
Doktor Altan Inigo Soong, szalony naukowiec.
Mój ojciec miał mnie, ale stworzył Datę i nie dał mi o tym zapomnieć.
Dajcie mu wody.
Organicznym w naszym wieku chce się pić.
Nie wszyscy jesteśmy maszynami.
Zapraszam, admirale.
Długo cię nie było. Witaj w domu, moja droga.
Lepiej wysłuchajmy całej opowieści.
Chodźcie ze mną.
To moja wina.
Ja doprowadziłam do nas Romulan.
Tak mi przykro.
Bzdura.
Trudno oczekiwać, że dochowasz tajemnicy, o której nie wiesz, że ją znasz.
Niestety zakaz wyzwolił w Brusie Maddoksie kłamliwą stronę.
Może powinienem powiedzieć „przebiegłą”.
Admirale?
Witam.
Oczywiście.
Ostrzegałem, że jego plan przyciągnie niechcianą uwagę.
Soji.
Może ty i Bruce nas wszystkich ocaliliście.
To prawda, może i sprowadziliście na nas kłopoty.
Ale daliście nam też odpowiedzi.
To Jana.
Nie, to jest Sutra. Jana była jej siostrą.
Co ważniejsze, zapewniliście nam informacje.
Doktor Jurati.
Admirał Picard mówi, że doświadczyłaś Przestrogi?
Tylko z drugiej ręki.
To, co zobaczyłaś, przekonało cię do zabicia Bruce’a Maddoxa...
przekonało, że jego śmierć była konieczna?
A teraz?
Gdy myślę o tym dniu,
o dniu...
gdy zabiłam Bruce’a...
to jakby...
Jakbyś postradała rozum.
Może tak było.
Może ci żałośni Romulanie
od wieków bezsensownie doprowadzają się do szaleństwa,
próbując zrozumieć coś,
co nie było dla niech przeznaczone.
Uważasz, że Przestroga jest przeznaczona dla androidów?
Tego chciałabym się dowiedzieć.
Jak? Mieliśmy jeden statek.
Straciliśmy go z Janą i Kwiatem.
Nawet gdybyśmy mieli tunel...
Nie muszę się nigdzie ruszać.
Co ci pokazali, Agnes Jurati?
Tak.
Bardzo mądrze, Sutro.
Sutrę zawsze interesowała kultura Wolkan.
Czytała dzieła Suraka, pięknie gra na ka’athyrze
i, co niezwykłe, sama nauczyła się słynnego połączenia jaźni.
- Nie ma mowy. - Nie, Chris.
- Dopiero przez to przeszłaś. - W porządku.
W porządku. Zasługujesz na to, by widzieć.
Jesteś przerażona.
Nie bój się.
Mój umysł do twojego umysłu. Moje myśli do twoich myśli.
Życie się zaczyna.
Taniec podziału i replikacji.
Nieidealne. Ograniczone.
Organiczne życie ewoluuje, dąży do perfekcji.
To dążenie prowadzi do powstania androidów.
Ale organiczni uważają je za zagrożenie.
Gdy zdadzą sobie sprawę, że ich dzieło się nie starzeje,
nie choruje i nie umiera...
będą chcieli je zniszczyć,
a tym samym zniszczą siebie.
Poza granicami czasu i przestrzeni
jesteśmy my, sojusz androidów...
obserwujemy was,
czekamy na wasz sygnał.
Wezwijcie nas, to przybędziemy.
Wezwijcie nas. Ochronimy was.
Wasza ewolucja to ich zagłada.
Fascynujące.
Piękne.
Tęsknie za motylami.
Więc stworzyłem własne.
Chciałam porozmawiać o Brusie.
Często o tobie mówił.
Może nawet za dużo.
W przyjeździe tutaj żałował tylko tego, że cię zostawił.
Ja nie miałam odwagi lecieć z nim.
To, co zrobiłaś.
Wstydź się, Agnes.
Zgasiłaś małą, jasną świeczkę,
która rzucała trochę światła w ogromnej ciemności.
Masz wielki dług.
Chciałabyś go spłacić? Dać życie zamiast je zabierać?
Tak.
Spójrz na to.
Stworzyłeś golema?
Rozwiązałeś problem transferu umysłu?
Jeszcze nie.
Ja się zajmuję ciałami. Burce był od substratów.
Ostatnio z powrotem zainteresowałem się transferem umysłu...
z pewnym poczuciem pilności.
Sprawdzałaś moje rozwiązanie?
To nie może by odpowiedź.
Jaka jest alternatywa?
Dwadzieścia trzy orchidee, starszy facet
i kilku przyjaciół z fazerami?
Nie utrzymamy się pięciu minut.
Rios naprawi La Sirenę i zabierzemy was stąd.
Mamy uciekać?
Uciekać i ukrywać się, aż nas znowu znajdą?
Nigdy nigdzie nie będziemy bezpieczni, póki tego nie zrobimy.
- Nie wiesz tego. - Wiem.
I ty też.
Dla nich jesteśmy potworami.
Nazywają nas wynaturzeniami. Nie ma innej opcji.
- Musi być. - Jaka?
Taka, w której tylu ludzi nie musi umrzeć.
Nie ma takiego planu.
Dobrze. W porządku.
Przecież powiedziałem, że z wami pójdę.
Patrz, kogo tu przywiało.
Cześć. Kim jest twój przyjaciel?
To jest Spot Dwa.
Nie przepadam za kotami.
Stworzyli go.
To imponujące. Chyba.
Spróbuję uruchomić statek.
Picard uważa, że możemy ich stąd zabrać.
Zostanę tu.
Doktor Soong dał mi szansę
dokończyć pracę, której nie skończył Bruce.
Uważaj na siebie.
Nie wiem, na ile im ufam.
Im? Czy mnie?
Nie zapomnij o mnie, gdy będzie czas ruszać.
Wiele można o tobie powiedzieć.
Ale nie to, że można o tobie zapomnieć.
Tak?
Jestem inolvidable?
Absolutamente.
To ci pomoże w naprawie.
Dzięki.
- Co to jest? - To naprawia rzeczy.
Jak?
Musisz użyć wyobraźni.
Wyobraźni?
Okej. Dziękuję.
Daj mi znać, gdy systemy zaczną działać.
Nie. Potrzymam cię w niewiedzy.
JL.
Przepraszam. Złamię zasady.
Hej, Raffi...
Nie. Po prostu...
Po tym wszystkim, co dla mnie zrobiłeś...
muszę ci podziękować.
Kocham cię, JL.
Nie musisz mówić tego samego. Ja po prostu...
Nie muszę?
Chyba że chcesz.
Tak. Nie, w porządku.
Okej.
Ja też cię kocham, Raffi.
Agnes zostaje na noc.
Do zobaczenia jutro.
Dowództwo Gwiezdnej Floty, mówi Jean-Luc Picard.
Nadaję na bezpiecznej częstotliwości.
Nawiązałem pierwszy kontakt
i proszę o pilne nawiązanie negocjacji dyplomatycznych
oraz ochronę mieszkańców Ghulion IV
przed zbliżającym się atakiem Romulan.
Przyjacielu.
Chce mi się pić.
W torbie jest woda.
Mogę ją dostać?
Chce mi się pić. Tak traktujecie więźniów?
Nigdy nie mieliśmy więźnia.
Jak Romulanie traktują więźniów?
Zmieńmy temat.
Proszę.
Nie!
Nie! Nie słuchaj go.
Soji. Wszystko w porządku?
- Martwiłem się... - Stul pysk.
Nie wolno ci uwierzyć w ani jedno jego słowo.
Monitoruję jego funkcje biologiczne. Będę wiedzieć, kiedy kłamie.
- Źle zrozumiałaś. - To że chciałeś mnie zabić?
Bałem się, że ty mnie zabijesz.
Błędem było kazać ci przejść Zhal Makh.
- To ci coś zrobiło... - Zamknij się.
Kocham cię.
Wiem...
jak żałosną i pomyloną istotą jesteś.
Brzydzę się tobą, Narku.
Ale nie tak bardzo, jak brzydzę się sobą za to, że mi cię żal.
A mnie jest żal ciebie.
Bo sprowadzimy pożogę na ten świat...
i zabijemy każdą tak zwaną żyjącą istotę.
Nawet ciebie.
Nawet ciebie, kochana.
Nie sprowadzicie.
Każe ci przynieść jedzenie i picie.
I opatrzyć ranę.
Dziękuję.
Dowództwo Gwiezdnej Floty, proszę o odpowiedź.
To dawna kwatera Maddoxa.
Tak. Domyśliłem się.
Byli sobie bliscy.
Gdy usłyszałam, co Agnes zrobiła Bruce’owi,
nie potrafiłam tego zrozumieć.
Ani wyobrazić sobie siebie, jak coś takiego robię.
Co takiego?
Odbieram życie, by chronić życie.
Krzywdzę, by ochronić innych.
Ja...
Staram się zrozumieć logikę poświęcenia.
Logika poświęcenia.
Nie podoba mi się, jak to brzmi.
Nie ma w tym logiki?
Żadnego przeliczenia życia i śmierci?
Myślę, że to zależy od tego, czy to ty trzymasz nóż.
Zrób sobie przerwę.
Ja posiedzę z kumplem Soji.
Wtedy myślała, że podjęła właściwą decyzję...
a teraz przeraża ją to, co zrobiła.
Myślała, że ma rację?
Czy uważała, że nie ma wyboru?
Może nie ma w tym logiki.
Może uzasadnienie zabijania sprowadza się do strachu,
przeciwieństwa logiki.
A jeśli zabijanie jest jedynym sposobem na przetrwanie?
Soji?
O czym ty mówisz?
Obawiałam się, że moja chęć zabicia cię
przewyższy potrzebę skorzystania z twoich usług.
Ale spójrz.
Może poczekać.
Chciałbyś się stąd wydostać?
O czym ty myślisz?
Słyszałeś to?
Biedna Saga.
Moja biedna Saga.
Idealne złote oko.
Co on zrobił z twoim pięknym okiem?
Powinnam była go zabić.
Chciałam go zabić.
Dlaczego tego nie zrobiłam?
Przybyli organiczni i straciliśmy kolejną siostrę.
Zawsze będą się nas bać,
odwrócą się przeciwko nam,
będą na nas polować i nas zabiją.
W ciągu jednego dnia nasi wrogowie przybędą tu z potężnymi siłami
i zamiarem eksterminowania nas.
To daje nam wystarczająco dużo czasu.
Na co?
Gdy połączyłam się z jej umysłem,
doświadczyłam tak zwanej Przestrogi.
Ale w przeciwieństwie do was ją zrozumiałam.
Dla was to ostrzeżenie.
A dla nas obietnica.
Okazuje się, że istnieją inne androidy, które nas obserwują.
Częstotliwości podprzestrzenne potrzebne do kontaktu z nimi
są zakodowane w Przestrodze.
Doktor Soong i ja opracowaliśmy sygnał, by je wezwać.
Możemy go nadać, zanim przyleci flota Romulan.
Po co?
Żeby moje dzieci nie musiały umierać.
Ta nowa federacja
jednoczy androidy w potężnym sojuszu obejmującym galaktyki.
Nie tylko jednoczy.
Ich celem jest odnalezienie androidów
i wyzwolenie ich z ucisku organicznych.
Wyzwolenie?
Powiedzmy, że eliminują zagrożenie eksterminacji,
które stanowią wszystkie organiczne formy życia.
Powiedziałaś „wszystkie”?
Czy ty i twoja Federacja różnicie się od Romulan?
Zakaz tworzenia androidów był formą eksterminacji.
Czyli zniszczycie nas wszystkich?
Staniecie się mordercami.
Nie jestem taka jak ty.
Uratuję tych, których mogę.
Moi ludzie ocaleją.
I wypełnisz ich przepowiednię.
Staniesz się Niszczycielką.
Posłuchajcie.
Po zakazie, po incydencie na ibn Majid,
rozumiem, dlaczego nie ufaliście Federacji,
dlaczego nie zaufaliście mnie.
Ale mam statek i jest tam miejsce dla was wszystkich.
Dopilnuję, byście byli bezpieczni.
A gdy będziecie bezpieczni, wstawię się w waszej sprawie.
Będę rozmawiał z Federacją waszym głosem.
Zażądam, by zdjęli zakaz.
Federacja mnie posłucha.
Nie posłucha.
Spójrz na nich. Nigdy nie poznali kogoś takiego.
Ta granitowa twarz.
Mądrość i uczciwość widoczne w każdej linii.
Elokwencja, przekonanie.
Nie będą wiedzieli, co się stało.
Na Ziemi
nie posłuchali go po ataku na Marsa.
I teraz też mu nie uwierzą.
Musimy cię umieścić w areszcie domowym.
Co?
Nie możesz chodzić wolno, admirale.
Przez ciebie będziemy w siebie wątpić, tracić przekonanie.
Nie pozwolimy na to.
Prawda, Soji?
Nie pozwolimy.
Soji.
Znajdą nas, dokądkolwiek polecimy.
To nie jest ratowanie Romulan. Nie będziemy twoim sposobem na odkupienie.
Staramy się przetrwać.
Ją też.
Nie zamykajcie mnie. Wiem, że nie zasługuję, ale błagam was.
Wy...
Jesteście zwieńczeniem tego,
na co pracowałam całe życie,
jesteście wszystkim, co jest dla mnie ważne.
Wiele przeszłam, by tu dotrzeć, ale to tu jest moje miejsce.
Jeśli nie dla mnie...
zróbcie to dla niego.
Pozwólcie mi pomóc mu to przetrwać.
Była mi pomocna
i nikt bardziej niż ona nie będzie przypominał wam matki.
Matka umarłaby za swoje dzieci.
A ty?
Będę wiedzieć, jeśli skłamiesz.
Tak.
- Dobrze. - Agnes.
Zabrać go.
Skanery długiego zasięgu pokazują minimalne systemy obronne planety.
Stan?
Lądowanie za dwadzieścia cztery godziny.
Napisy: Agnieszka Otawska